Długie siedzenie w zgarbieniu/“głowa do przodu” i osłabienie mięśni brzucha zwiększają obciążenia biernych struktur (więzadeł, stawów), co u części dzieci daje nawracające dolegliwości bólowe po lekcjach/aktywności.

Gorsza wydolność mięśni posturalnych = szybsze zmęczenie przy pisaniu, długim siedzeniu, marszu z plecakiem. Dziecko częściej „wisi” na strukturach pasywnych (więzadła i stawy) i znowu się garbi.

Trudności w stabilizacji miednicy i tułowia przekładają się na mniej precyzyjne skoki, rzuty, lądowania. To z kolei podnosi ryzyko drobnych przeciążeń i kontuzji (np. ból rzepkowo-udowy, bóle pięty/łydki u biegających dzieci).

Pozycja „głowa wysunięta w przód” zwiększa momenty sił na odcinku szyjnym. U części dzieci pojawiają się napięciowe bóle głowy, szczególnie po długim ekranowaniu.

Zgarbiona klatka + utrwalony przodopochylenie miednicy ograniczają pracę przepony i ruchomość żeber. Efekt: płytszy oddech, szybsza zadyszka na WF-ie, gorsza tolerancja wysiłku.

Zaburzenia ustawienia stóp/kolan/miednicy zmieniają linię środka ciężkości i strategię równoważną. Przekłada się to na „kołyszący” chód, potykanie się, trudności w zadaniach równoważnych, a także na problemy z koncentracją podczas nauki.

Utrwalone kompensacje (np. stałe obciążanie jednej nogi, skręcanie tułowia) mogą pogłębiać asymetrię napięć i zakresów ruchu, co potem utrudnia naukę poprawnego wzorca.

Dzieci zauważają komentarze rówieśników („garbisz się”, „wystający brzuszek”). To potrafi obniżać poczucie pewności siebie i chęć udziału w aktywnościach ruchowych.

Im dłużej utrwala się nieprawidłowy schemat, tym więcej czasu potrzeba, by go zmienić. W okresie skoków wzrostowych kompensacje potrafią się „przykleić” bardzo szybko.